Η αναμονή με βαραίνει.
Το κερί αργοπεθαίνει στο σκοτάδι της κάμαρας.
Η ξορκισμένη μνήμη επιστρέφει..
μα δεν αντιστέκομαι
κι εσύ επιμηκύνεσαι, σκιά θολή, γερασμένη.
- Αρκεί να περιμένεις,
ψιθυρίζω ξανά και τραβώ με πείσμα τις κουρτίνες
στα παράθυρα που τρίζουν θλιμμένα.

Allegro vivace η ζωή
για τους πολλούς, που τη διαβαίνουν βιαστικά
και κοντοστέκονται
για μιαν ανάσα στις υφέσεις τις.
Την κοιτάζουν λαίμαργα απ' τις προθήκες της,
τη λαχταρούν,
οσφραίνονται τον παλμό της.
Μα όταν τα γερασμένα δάχτυλα του βιρτουόζου
ηδονίζουν νωχελικά τα πλήκτρα,
το forte ... γίνεται pianissimo...
η λήθη σιμώνει
όμοια με ραγισμένο κλειδοκύμβαλο,
που ρυτιδώνει τις αρμονίες.
Το τελευταίο fortissimo δονεί τη συνείδηση.

Το crescendo ολοκληρώθηκε

..

Θυμώνεις μόνο με ανθρώπους που ξέρεις ότι μπορείς να περιμένεις περισσότερα.
Συγχωρείς τους ανθρώπους που καταλαβαίνουν γιατί θύμωσες.

(*το είπε μια φίλη και μου άρεσε)

Crescendo για δυο η ζωή..
γι' άλλους πάλι -εκείνους τους λίγους-
πικραμένος διάλογος με την ψυχή τους,
που όταν στερεύουν τα λόγια της
μακραίνουν δυσοίωνα οι σιωπές..

Φυτρώνουν στοχασμοί στην ομίχλη της ύπαρξης
και στο περίγραμμα της σκέψης φυτοζωούν μορφές.
Δειλά αναδεύεται η πλήξη στα γένια του Χρόνου.
Εν' άστρο διαγράφει τροχιές μεθυσμένο
στον πληγωμένο ουρανό.
Γυρτά βλέφαρα σκιάζουν τη μελαγχολία.
Τα χείλη σουφρώνουν νωχελικά στο ξύπνημα της θλίψης.
Κι όλα αυτά,
τα μικρά και εφήμερα,
τα πληκτικά και ασήμαντα,
τα νεφελώδη,
-χωρίς το χνάρι της χαράς-
συνθέτουν τη ζωή μου...

Όταν δεν μπορείς να είσαι αυτός που θέλεις και αυτό που θέλεις..
Όταν δεν μπορείς να ζεις αυτά που θέλεις και όπως θέλεις..
Όταν δεν μπορείς να κάνεις αυτά που θέλεις..
Όταν δεν μπορείς να είσαι με αυτούς που θέλεις..
Ή ζεις ζωή κλεμμένη ή έχουν κλέψει τη δική σου ζωή.