Crescendo για δυο η ζωή..
γι' άλλους πάλι -εκείνους τους λίγους-
πικραμένος διάλογος με την ψυχή τους,
που όταν στερεύουν τα λόγια της
μακραίνουν δυσοίωνα οι σιωπές..

Φυτρώνουν στοχασμοί στην ομίχλη της ύπαρξης
και στο περίγραμμα της σκέψης φυτοζωούν μορφές.
Δειλά αναδεύεται η πλήξη στα γένια του Χρόνου.
Εν' άστρο διαγράφει τροχιές μεθυσμένο
στον πληγωμένο ουρανό.
Γυρτά βλέφαρα σκιάζουν τη μελαγχολία.
Τα χείλη σουφρώνουν νωχελικά στο ξύπνημα της θλίψης.
Κι όλα αυτά,
τα μικρά και εφήμερα,
τα πληκτικά και ασήμαντα,
τα νεφελώδη,
-χωρίς το χνάρι της χαράς-
συνθέτουν τη ζωή μου...

Όταν δεν μπορείς να είσαι αυτός που θέλεις και αυτό που θέλεις..
Όταν δεν μπορείς να ζεις αυτά που θέλεις και όπως θέλεις..
Όταν δεν μπορείς να κάνεις αυτά που θέλεις..
Όταν δεν μπορείς να είσαι με αυτούς που θέλεις..
Ή ζεις ζωή κλεμμένη ή έχουν κλέψει τη δική σου ζωή.

Xristos Thivaios

Οι έξυπνοι και οι ερωτευμένοι
δεν κάνουν ποτέ μικρά λάθη

Μην το πεις πουθενά

Πια τα βράδια δεν κοιμάμαι..
...Όλα θέλω να τ’ αφήσω
Σπίτι φίλους δουλειά
Δίχως να κοιτάξω πίσω..
Μην το πεις πουθενά
Θέλω να φύγω μακριά
Πίστεψε με το θέλω..

Dido

Κι όμως είσαι.. και εγώ φέρθηκα σαν τον τελευταίο μαλάκα.
I m really sorry.. :(